De verborgen prijs van je altijd maar aanpassen

Van jongs af aan leren veel vrouwen zich af te stemmen op hun omgeving.
Ze voelen haarfijn aan wat anderen nodig hebben.
Ze houden rekening met gevoelens, verwachtingen en behoeften. Ze zorgen dat alles soepel verloopt. Een prachtige kwaliteit.

Tot het moment waarop je merkt dat je vooral bezig bent met wat iedereen om je heen nodig heeft, terwijl je steeds minder voelt wat er in jou leeft.
Dan ontstaat er vaak iets wat moeilijk onder woorden te brengen is.

Een sluimerende onrust.
Vermoeidheid.
Een verlangen naar meer ruimte.
Meer zachtheid.
Meer jezelf.

Deze week ontmoette ik een vrouw die precies dat herkende.
Terwijl ze op de mat lag, ontvouwde zich een reis die zoveel vrouwen zullen herkennen. Ik heb er het volgende over geschreven:

De aangepaste vrouw, haar ware zelf onzichtbaar.
Perfect passend in het mooie plaatje.
Van binnen een knagend onvrede, stil verdriet, een groot verlangen.
Een verlangen naar verzachting, zelfacceptatie, zelfliefde, het leven van haar vrouwelijke energie.
Een verlangen naar stroming, het volgen van haar pad.

Ik nodig haar uit te gaan liggen op de mat,
breng haar in verbinding met haar lijf.
Zachte bewegingen helpen haar te openen voor haarzelf.
Ik laat me leiden, mijn handen geven afwisselend zachte en stevige druk.
Yogastrekkingen laten haar ruimte ervaren in haar bekken.

Mijn hand onder haar sacrum,
mijn andere hand op haar baarmoeder.
Ik voel de ruimte en energie tussen mijn handen.
Een zucht.
Ze zakt, in haar lijf.
Ze maakt een diepe reis in haarzelf.
Naar haar bron.

Zo prachtig wanneer een vrouw zichzelf in zachtheid ontmoet.
Zich laat dragen door de aarde.

Ik wieg en koester.
Laat haar nog iets dieper zakken in haarzelf,
om mij vervolgens terug te trekken.
Hier mag ze zelf haar energie kanaliseren, voelen en ervaren wat er in haar gebeurt.
Afdalen in haarzelf, door allerlei laagjes heen.

Haar energie verandert, zo mooi om waar te nemen.
Ik hoor het woord Goddess en voel haar potentie en kracht die ze zelf mag gaan ontdekken.

Een zucht, een kleine trilling, stromende tranen.
Huilen zonder geluid,
Ik hoor hoeveel geluid er vast zit.
Geluid wat nog vrijheid mag krijgen.
Maar dat hoeft niet nu.
Op haar tijd.

Langzaam begeleid ik haar naar het hier en nu.
Tranen blijven stromen.
En dat is oké.
We zijn het zo gewend dat alles ‘goed’ moet zijn,
wat ‘niet goed’ is moet zo snel mogelijk weg.
Maar echt… het wil er gewoon maar eventjes zijn.
Gezien, gevoeld, er zijn
en vervolgens ervaren dat je nog altijd oké bent!

Dus…
Voel maar,
verwelkom,
erken.

Het is niets meer of minder dan een laagje wat jou weer de ruimte geeft om te zakken.
Om dieper thuis te komen in jezelf.

Welkom.
Intense ogen kijken mij aan.
Wauw.
Wat mag jij trots zijn op jezelf!
Tranen rollen nog altijd.
Een omhelzing volgt.
Zacht, koesterend, ondersteunend.
Minutenlang.
En zo mag het zijn!

Over 2 weken ontmoeten we elkaar weer.
Ik ben benieuwd hoe dit integreert.
Ik kijk er naar uit!

Ja… ik hou van mijn werk.